Þetta er langþægilegasta bloggið. En aðeins óstabílara. En hverjum er ekki sama. Ég þoli ekki flókin kerfi. Sem þarf liggur við að forrita uppá nýtt.
Ég byrjaði daginn fremur brösulega.
Kveikti á sturtunni, svona til að láta hana hitna aðeins. Burstaði tönnslurnar. Og hendi mér í sturtuna. Og þá er hún íííííískööööööl!! Mér brá svo, að ég dett í gegnum glerið, og skalla klósettið. Glerið brotnaði reyndar ekki bara lagðist frá. Ókei ég hafði upp úr krafsinu risa kúlu. Fínt. Ég kláraði bara sturtuna svona kalda sem var bara mjög hressandi.
Svo á leiðinni inní herbergi ákvað ég að kveikja á bílnum svo hann yrði heitur þegar ég kæmi í hann. Hendi mér inn og geri mig til en sé að ég er að verða sein svo ég dríf mig í hælana og útí bíl. Eitthvað fannst mér nú skrítið að stíga á bensíngjöfina og stappaði aðeins í skónna og þá var enginn hæll hægra megin! Leit út og þá stóð hællinn í niðurfallinu á bílaplaninu. Ókei. Ég er ekki frá því að þetta sé ekki dagurinn minn.
Jæja, ég skipti um skó og dreif mig af stað.
Byrja keyra út fallegu götuna mína. Fallega hálkan. Þeir sem hafa komið eitthvað heim til mín uppá síðkastið vita að aðalgatan að minni götu er lokuð svo við höfum þurft að keyra útum botnlangann á henni sem var gert op.. Þá var það allt í einu lokað! Og ég er alveg á smá ferð, í fljúúúgandi hálku og klessi á lokað skiltið. 
Ég vissi ekki hvert dagurinn minn ætlaði. Ég sat bara stjörf í 5 mínutur og hló og hló og hló. Ég gat bara ekki meir. Þessi byrjun á deginum mínum er án efa bara til að lýsa brussuskapnum mínum.
Xoxoxoxoxoxoxoxoxox
Þórunn.